York's National Railway Museum

ไม่สบาย

เมื่อวานไปส่งเพื่อนกลับอเมริกาที่สถานีรถไฟ ขากลับกับเพื่อนคนเยอรมัน พากันเดินหลงอยู่ในเมือง หนาวจะตายห่าน ไอ้เราก็คิดว่ามันเคยเดินมาแล้วต้องรู้ทางแน่ ปรากฏเขาก็จำไม่ได้เหมือนกัน กลับมาถึงห้องตอนตีห้าครึ่ง เช้านี้ตื่นมาไข้รับประทานเล็กน้อย

อัพเดทเรื่องอากาศ ตอนนี้อุ่นขึ้นแล้ว อยู่ที่ประมาณศูนย์ถึงลบหนึ่งองศา(ฝรั่งเขาว่าอุ่นแล้ว) หิมะเริ่มละลายแล้วก็ลื่นมาก เมื่อวานไปเล่นหิมะมา ปั้นอิกลูสองหลัง อิอิ ตอนเล่นน่ะอุ่นเพราะมันต้องเดินต้องออกแรง แต่พอเล่นเสร็จแล้วดันหนาวจับใจเพราะกางเกงเปียก

..................

เมื่อวันจันทร์ไปพิพิธภัณฑ์รถไฟมาค่ะ อยู่ในเมือง

ไปกันสี่คน มีนรา แดน(ผู้ซึ่งเพิ่งกลับเมกาไป) เทเรซ่าสาวสิงคโปร์ และมอริทซ์คนเยอรมัน พิพิธภัณฑ์ใหญ่เหมือนกัน ไม่เสียค่าเข้าชมด้วย แต่เดินจากมหาลัยไปไกลเหมือนกันนะ

พิพิธภัณฑ์รถไฟ ก๊อต้องมีรถไฟสิ

เขารวมหัวรถจักรแบบต่างๆไว้เยอะเลย ตั้งแต่รถไฟเล็กๆที่เอาไว้ใช้ก่อสร้างทางรถไฟ จนถึงรถไฟไอน้ำคันโตๆที่ใช้ตั้งแต่ปี 1680 ถึงปัจจุบัน หัวรถจักรที่ใหญ่ที่สุดอยู่กลางโถงหลัก (ในรูปที่กลางแถวซ้ายมือน่ะ) ไม่แน่ใจว่าใช่คันที่ชื่อ Flying Scotman หรือเปล่านะ มันเป็นรถไฟที่ทำสถิติวิ่งจากสายเหนือไปลอนดอนแบบนอนสตอปด้วยความเร็วสูงเป็นขบวนแรก มีคนมาอธิบายประวัติให้ฟัง ที่สำคัญ มันหมุนได้ หมุนให้คนดูดูทั่วๆ มีคุณป้าคนคุมคันโยกยืนโบกมือเหมือนนางสาวไทยเลย

มีรถไฟปอกเปลือกให้ดูด้วย

อ่านไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก ศัพท์การช่างการรถไฟล้วนๆ แต่ดูๆก็พอจะเข้าใจนะว่าเอาถ่านใส่ตรงไหน ไอน้ำมาจากไหน พุ่งไปไหน เห็นไส้ในรถไฟขดๆยุบยับๆเต็มไปหมดแล้วไม่น่าเชื่อเลยว่าเป็นผลงานคนสร้าง ละเอียดสุดยอด

ชอบอันนี้จัง
มันเป็นเหมือนรถรางม้าลากค่ะ เอาม้าผูกแล้วลากรถนี่ไปตามราง

อันนี้เกี่ยวอะไรกับรถไฟก็ไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว แต่น่าจะเป็นรถที่ออกแบบเลียนแบบระบบของรถไฟนะ
เป็นรถไครสเลอร์ ออกมาตีตลาดด้วยจุดเด่นที่ไม่เหมือนใคร น่าจะเป็นตัวถังแบบพิเศษ เนื้อเหล็กพิเศษ ที่นั่งออกแบบใหม่ เฉี่ยวเชียว แต่ขายไม่ออก ฮ่าาา ทำออกมาได้ไม่ถึงสิบปีก็เลิกผลิต นราส่องเข้าไปดูในรถ เห็นป้ายผูกกะพวงมาลัย "โน เบรก"

รถไฟจิ๋วๆๆ น่ารักมาก ทำละเอียดแถมเหมือนด้วย

เด็กเปรตข้างๆ รถไฟมันไม่วิ่ง แม่งทุบตู้กระจกให้รถไฟวิ่ง ฟาย รถไฟนะไม่ใช่ปลาตู้

จากส่วนห้องโถงหลักหรือ main hall ก็เข้ามาดูส่วนโกดังหรือ warehouse กันค่ะ ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นโกดังเก็บของ พวกของต่างๆจากรถไฟในอดีตที่เขาโละแล้ว มีตั้งแต่ป้ายสถานีเก่า เก้าอี้ กระจกสี ถ้วยชาม โถไวน์ ไปจนถึงโถส้วมลายดอกไม้ที่ใช้ในรถไฟ

เห็นรูปโต๊ะอาหารในภาพข้างล่างไหมคะ ฮะรูฮะราเหลือเกิน เขาว่ารถไฟอังกฤษได้สร้างชื่อเสียงอันดีเรื่องบริการอาหารบนรถไฟ เพื่อเป็นการบริการผู้โดยสารในยุคนั้นให้เต็มที่ จึงมีการแถมกรรไกรตัดองุ่นจากพวงแล้วก็คีมหนีบถั่วให้ด้วย โอ้ ไฮโซสุดๆ แค่ชามแค่จานบนโต๊ะนั่นก็มากกว่าที่นรามีใช้ที่อังกฤษนี่ตั้งเยอะละ

มีเครื่องพ่นกลิ่นให้เราได้รำลึกความหลังด้วย มีกลิ่นในครัว กลิ่นห้องแต่งตัวสุภาพสตรี ห้องเก็บสินค้า แต่ไปโยกแล้วไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย

เดินกันนานเหมือนกัน ประมาณสองชั่วโมง นราไม่ค่อยรู้เรื่องเครื่องจักรหรือรถไฟก็เลยจำรายละเอียดอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่รู้ว่าคิดถึงป๋ามาก ป๋าน่าจะมาดู ต้องชอบแน่ๆเลย สงสัยจะเดินทั้งวันไม่ยอมออกไปที่อื่นชัวร์

.....................

การบ้าน ก็ยังไม่ถึงไหนเหมือนเดิม

แต่เมื่อวานไปหาหนังสือเพิ่มที่หอสมุดมาแล้ว นราจะพยายามค่ะ แม้มันจะเหนื่อยและน่าเบื่อก็ตาม เทอมหน้าจะงานหนักมากๆ เฮ้อ คิดแล้วเหนื่อยล่วงหน้าเลยเรา

ใกล้คริสต์มาสแล้ว มหาลัยโคตรเงียบ คนกลับบ้านกันหมด

โอ๊ย เหงาโว้ย

First Snow

หิมะตกแล้วจ้า แต๊แน ตื่นเต้นดีใจสุดๆ

มันเริ่มตกเมื่อวานตอนบ่ายแก่ๆหน่อย เป็นเกล็ดบางๆเหมือนขนตูดเป็ด พอปลิวมาโดนกระจกก็ละลาย ตกมาแป๊บเดียวพื้นก็เป็นขาวๆคลุมบางๆแล้ว ก็นึกว่าจะมีแค่นี้ ปรากฏว่าพอตื่นมาตอนเช้า มหาลัยก็กลายเป็นมหาลัยเคลือบน้ำตาลไอซิ่งไปแย้ว

มิน่าล่ะ เมื่อคืนตอนตีสามได้ยินเสียงอีฝรั่งมันกรี๊ดกร๊าดกัน คาดว่าเพิ่งกลับมาจากปาร์ตี้ขี้เมาแล้วมาเล่นหิมะกัน ฟาย คนจะหลับจะนอน กรูเพิ่งเคยเห็นหิมะเป็นครั้งแรกยังไม่บ้านนอกขนาดนี้เลย

วันนี้นัดกับเนมไปเอาท์เล็ทอีกเป็นรอบที่สาม ไปซื้อรองเท้าให้ใครบางคนที่เรื่องมากแถมปากห้อย อ่อ น้องชายเรานี่เอง หิมะหนาประมาณคืบนึงได้ ไม่น่าเชื่อเลยเพิ่งตกคืนเดียวเท่านั้นเองหนาปานนี้แล้ว

หนาวนะ แต่สวยจังเลย มันขาวโพลนดูเนียนๆไปหมด

เห็นแล้วหมั่นเขี้ยวอยากกระโดดลงไปกลิ้งเกลือกจริงๆ

รถเคลือบน้ำตาลค่ะ

วันนี้เลยได้ฤกษ์ประเดิมใส่เสื้อขนเป็ดเป็นวันแรก อุ่นใช้ได้ ไม่หนาวจนปากเขียวแล้ว แต่ไม่ใส่ถุงมือไม่ได้อุณหภูมิลบหนึ่งแล้ว ถอดถุงมือมาหยิบกระเป๋าตังค์แป๊บเดียวยังแข็งขยับไม่ได้เลย

หนาวจนปวดกกหู เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงบอกว่าอย่าเปิดหูตอนมันหนาวมากๆ เพราะมันจะเป็นแบบนี้นี่เอง รู้สึกเหมือนไม่มีหูเพราะจับแล้วไม่รู้สึก

นี่ทุ่งวัว จำกันได้ไหมคะ ที่เคยมีวัวเยอะๆ

วันนี้กลายเป็นทุ่งน้ำแข็งทุนดราไปแล้ว เออใช่ๆ กลายเป็นสนามหมาเล่นด้วย

มีคนจูงมามาเล่นหิมะ เขาบอกหมาเวลาเห็นหิมะแล้วมันจะคึก กระเด้งหน้ากระเด้งหลัง นราเดินๆอยู่มีหมาขนหยอยวิ่งมาหาแล้วกระโดดใส่ หน้ามันงี้เลอะหิมะไปหมด ทำหิมะเลอะกางเกงเราเลย

ตอนบ่ายสามมีนัดพบอาจารย์ที่ปรึกษา ซื้อเสร็จก็รีบกลับมา

เห็นซากสโนว์แมนปั้นเหลือๆทิ้งไว้ตรึมเลย มีคนออกมาเล่นหิมะด้วย เดี๋ยววันหลังเอาบ้างดีฝ่า ไปปั้นตุ๊กตาหิมะเล่นคนเดียว ซิกๆ

กลับเข้าห้องมา เท้าเย็นเจี๊ยบ ขนาดใส่บู๊ทนะเนี่ยยังไม่ค่อยจะไหวเลย

สงสัยจังว่าเป็ดมันไปไหนกัน วันนี้ไม่เห็นเป็ดเดินสักตัวเลย

เป็ดมันจำศีลหรือเปล่าคะ

เออ ใบต่องต๊อง นราอยากจะบอกว่า

เข้าใจแล้วที่ใบตองบอกว่า ระวังลื่น

มันลื่นจริงๆ ลื่นโคตร

หิมะมันหนา แล้วคนก็เดินย่ำกันอัดหิมะกลายเป็นน้ำแข็งเคลือบพื้น นราหวิดหัวจะฟาดพื้นตั้งหลายครั้ง ไถลแพร่ดตั้งหลายที มีคนเดินตามหลังมาด้วย โคตรอายเลย เอาเป็นว่าในสภาวการณ์เช่นนี้ ส้นสูงเป็นของต้องห้ามอย่างเด็ดขาดถ้าไม่อยากตาย

ศุกร์นี้เป็นวันสุดท้ายของภาคเรียนที่หนึ่งแล้วล่ะ

เร็วเหมือนกันเนอะ แป๊บเดียวก็หมดไปแล้วหนึ่งเทอม

เห็นใครๆเขาก็ขนของกลับบ้านกันหมดเลย อยากกลับด้วย หรือจะให้ดี อยากให้ครอบครัวกับตาหมูมาเห็นหิมะสวยๆด้วยตาตัวเองมากกว่า มาเจอกัน เล่นหิมะกัน คงแฮปปี้น่าดู

โอ๊ะๆ นราเริ่มเขียนงานแล้วนา ไม่ได้เล่นแต่ดอทเออย่างเดียวนะจะบอกให้ ค่อยๆกระดืบไปทีละหน่อย เดี๋ยวก็ดีเองเนอะ

ช่วงนี้คนไทยคนอื่นๆเขาก็วางแผนจะไปเที่ยวโน่นนี่กัน ส่วนใหญ่ก็สก็อตแลนด์กับลอนดอน ไปกันนานหลายสัปดาห์เลย ไอ่เราก็ไม่ค่อยมีเงิน สุดท้ายเลยโต๋เต๋ตัวคนเดียวไม่ได้ไปไหนกะใคร

แต่ฮึ นราซะอย่าง ง้อซะที่ไหน สรุปว่าเดือนมกรานี้นราจะลุยเดี่ยวลอนดอนค่ะ ไปคนเดียวไม่เกี่ยวกะใคร (ทำซ่าไปงั้น จริงๆไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตายดาบหน้าสุดๆ)

จะจองตั๋วรถไฟตอนนี้มันสายไปเสียแล้ว แพงมหาศาล เลยตัดสินใจจะไปรถบัสแทน สี่ชั่วโมงถึงลอนดอน ถูกกว่าถึงห้าเท่าค่ะท่านผู้ชม

ไปก็คงไปพักกะปู๊น เพื่อนจากม.กรุงเทพ กะว่าจะไปเที่ยวลอนดอนทาวเวอร์ สวนสัตว์ลอนดอน โคเวนท์การ์เดน บริติชมิวเซียม แล้วก็สวนคิว เป็นสวนพฤกษศาสตร์ใหญ่ๆ

มีคนถามว่า ไม่ไปดูลอนดอนอาย ลอนดอนบริดจ์เหรอ

ไม่รู้สิ นราว่ามันไม่ดึงดูดอ่ะ มันเป็นเหมือนกับวิชาบังคับการท่องเที่ยวว่าถ้ามาลอนดอนต้องมาตรงนี้ ไม่เห็นมันจะมีอะไรเท่าไหร่เลย มีลอนดอนทาวเวอร์อะประวัติศาสตร์น่าสนใจหน่อย ทริปนี้เป็นการเที่ยวแบบตามใจฉันสุดๆค่ะ

..............

ตาหมู

ถ้าจะเกรียนก็ติดจากหมูน่ะแหละ ตอนนี้เค้าเริ่มทำงานแล้วนาจะบอกให้

มุกกุ

ตอนนี้ต้องฝืนใจตัวเองสุดชีวิตค่ะ ไม่งั้นไม่ทันแน่ หยุดสามอาทิตย์ แต่ต้องเขียนรายงานห้าพันคำสองเรื่อง แถมต้องอ่านหนังสือสะสมข้อมูลอ้างอิงอีก เอิ่ก ลมจะใส่

ใบตอง

บอกแฟนให้สอนเล่นเลย ทำเสียงอ้อนๆด้วยนะ

เขาอาจจะรู้สึกดีใจที่แฟนอยากเป็นส่วนหนึ่งของโลกของเขาค่ะ

ปล. ตอนผู้ชายเล่นดอทเออ่ะ แง้วไปเหอะเขาไม่สนใจหรอก มันเป็นเกมที่ต้องใช้สมาธิสูงค่ะ ลองเล่นดูได้ ระวังเกรียนด้วยนะ

My Life for...DotA

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ลันลันลา ชีวิตนี้ช่างสุขสันต์

การบ้านจะท่วมมิดหัวก็ช่างมัน

มีแค่ฉันกับดอทเอก็เพียงพอ

หลังจากรอคอยมานานกว่าสองสัปดาห์

แผ่รังสีอำมหิตไปยังที่ทำการไปรษณีย์อย่างหนักหน่วง

สุดท้าย พัสดุบรรจุหนังสือเรียน (ไม่สำคัญ) กับแผ่นวอร์คราฟท์ (สำคัญมาก) ก็เดินทางมาถึงอังกฤษโดยสวัสดิภาพแล้วค่ะ ตอนเดินไปรับกลับมานี่แทบจะกระโดดสวอนเลกดิ่วดิวดิ้วมาเลย

ต้องขอบคุณตาหมูมากๆนะจ๊ะ ถูกใจยิ่งนัก

ได้มาสองวัน รวมสถิติการเล่นแล้วประมาณยี่สิบชั่วโมงเห็นจะได้

เล่นจนเมาส์แฉะ ตาฉ่ำ

เล่นจนเริมจะขึ้นปากเอา เพราะนอนน้อยเกินไป

เอาน่า เดี๋ยวหายเห่อแล้วก็จะเล่นให้พอดีๆแหละ(มั้ง)

แม่มาอ่านเจอไม่ต้องเป็นห่วงนะ เค้าแบ่งเวลาด๊ายยย

.............

บางคนไม่เข้าใจ ว่ามันดีอะไรนักหนาไอ้ดอทเอเนี่ย

นราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่รู้สึกว่าเวลาได้ยินเสียงโป๊งเป๊งๆ เอื๊อก อ๊าก วิ้งๆ เวลามันสู้กันในเกมแล้วจะมีความสุขมาก

เหมือนชีวิตถูกเติมเต็ม ว่าเข้าไปนั่น เหะเหะ

รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ตรงเสียงพูดของตัวละครแต่ละตัว สกิลต่างๆ ไอเท็มโน่นนี่ เล่นไม่เก่ง ตายบ่อยๆ แต่ก็ยังชอบเล่น ไม่รู้เป็นห่านอะไร

ช่วงนี้ก็จะโทรม แต่มีความสุขมาก ได้ระบายความอัดอั้นตลอดสองเดือนอย่างต่อเนื่อง

ใครมีแฟนเล่นดอทเอนะ ไปลองเล่นให้เป็น จะสานสัมพันธ์ระหว่างกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ จริงจริ๊ง

.....................

วันนี้มีนัดกับเทา คีซ็อก แล้วก็แดน

สามคนนี้จะกลับบ้านช่วงคริสต์มาสนี้แล้ว เพราะมาแลกเปลี่ยนแค่เทอมเดียว

ฮือๆ ทิ้งกรูไปกันหมดเลย

ถึงจะไม่ค่อยได้เจอกันพักหลังๆ แต่ด้วยความที่กลุ่มนี้เป็นเพื่อนคนแรกๆ โดยเฉพาะเทา เจอกันตั้งแต่ที่สนามบิน ก็เลยรู้สึกว่าน่าจะอำลาสักหน่อย นัดเจอกันตอนห้าโมงครึ่งที่หอสามคนนี้ คุยกันไปคุยกันมาก็ไปหาอะไรกินกันที่โรงอาหาร สปาเก็ตตี้รสชาติหมาเมินมาก (แต่เรายังกิน ตกลงเราเป็นอะไรกันเนี่ย)

นราพกพวงกุญแจรูปช้างมาสามตัว เป็นช้างทำด้วยไหมพรมสีๆ ก็แจกเขาไปคนละตัว

เสียดายนะ จะไปกันแล้ว

แล้วกรูจะพูดอังกฤษกับใคร ทุกวันนี้ภาษาอังกฤษห่วยขั้นวิกฤติ

แปลกแต่จริงๆ อยู่อังกฤษแท้ๆ แต่ไม่ค่อยได้พูดภาษาอังกฤษเลย

เห็นชัดเจนเมื่อวันจันทร์ เขาให้อธิบายเนื้อหางานของตัวเอง พูดอะไรไปไม่รู้แกรมมาร์มั่วสุดๆเลย

อ๊าย อย่ามองหน้านรานะ หน้าเน่า หน้าหนอนมาก

ทำไมก่อนเมนส์มา สิวต้องปะทุเหมือนลาวาพิโรธด้วย ใครรู้บอกที

.................
อันที่จริงก็แอบซีเรียสเรื่องงานตัวเองเหมือนกัน
เป็นคนที่หมดสมาธิง่ายมาก อ่านแป๊บเดียวมันต้องหาอะไรทำละ เปิดยูทูปมั่ง กินขนม กลิ้งบนเตียง มันเลยไปไม่ถึงไหนไง
แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเอาท์ไลน์ของเรื่องที่จะเขียนแล้วละ ก็ค่อยๆเก็บข้อมูลต่อไป ก็มีเค้าโครงในหัวละว่าจะแย้งจะสนับสนุนอะไร แต่เขียนจริงคงยากกว่านี้
เพื่อนแนะนำให้ทุบคอมทิ้ง ไม่ก็ให้มันเอาคอมไปซ่อน เราจะได้ไม่เล่นเกม
ฟาย
เอาคอมไปซ่อน แล้วจะทำงานยังไง ฮ่วย พูดไม่คิด
...................
ใบตองคะ
ได้เล่นดอทเอสมใจแล้วค่ะ ชีวิตนี้มีสุขสมใจ
มุกกุ
ชีสอร่อยนะคะ แต่อ้วนอ่า
หนูแนน
ตอนนี้ขานราเหมือนท่อนไม้ผุๆ โคตรแห้งเลย
จะพยายามโบกครีมต่อไปค่ะ

Christmas Bankruptcy

วันนี้เกือบเอาชีวิตไปทิ้งในส้วมเสียแล้ว

ปวดอึ เข้าไปอึ แต่อึไม่ออก

เข้าใจไหม คือมันค้างเติ่งอยู่ระหว่างอิสรภาพและตรูดของเรา

นราก็พยายามเต็มที่ให้น้องอึ๊น้อยได้ไปสู่โลกที่ดีกว่า รวบรวมกำลังลมปราณเบ่งอึจนตะคริวกินช่วงอก โอ้โหสุดโคตรความทรมาน หายใจไม่ออก เจ็บปวดเหมือนโดนหนีบ

ตั้งใจมั่นว่าพรุ่งนี้ต้องซื้อส้ม ซื้อผักผลไม้มากินมั่งแล้ว

ระบบขับถ่ายทรุดโทรมฝืดเคืองยิ่งกว่าเศรษฐกิจปี 2540 อีก

...................

ช่วงนี้ใกล้คริสต์มาสแล้ว

นราได้รับคำเตือนมาว่า ไม่จำเป็นอย่าเข้าเมือง อาจตายได้ เพราะคนเยอะมาก

เยอะแบบเดินเบียดกันอย่างกะผัวกะเมีย เพราะเขาก็ไปหาซื้อของขวัญกัน

แต่ช่วงที่ของลดราคาอย่างนี้ ใครจะอยากพลาดคะ

วันนี้นราก็ไปห้าง Outlet กับเนม ปุ้ย แล้วก็บุ๊กมา

ขนเงินไปเกือบร้อยปอนด์ กะว่าวันนี้ไม่หมดตัวไม่กลับ เล็งรองเท้าไว้ล้วนๆ เสื้อผ้าอาภรณ์ไม่สนใดๆทั้งสิ้น

....................

Outlet นี่ ถ้าให้เปรียบเทียบก็คงเป็นเหมือนตลาดติดแอร์ ข้างบนมีฟู้ดคอร์ทด้วย ขายพวกแมคโดนัลด์ พิซซ่า ขนมปัง แซนด์วิชอะไรต่างๆ ข้างล่างเป็นร้านค้าล้วนๆ ทั้งแบรนด์และไม่แบรนด์ เรียงรายกันเป็นตับ

ช่วงนี้รองเท้าผีบอก (Reebok) ลดครึ่งราคา เสียดายโปรโมชั่นก่อนหน้าที่ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งมันหมดไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร อันนี้ก็โอเคพอกัน นราเดินดูนานมาก รองเท้าเยอะมาก ดมกลิ่นหนังใหม่ๆจนเวียนหัว

ไปซะแล้ว แบงค์ยี่สิบกรู

ผีบอกสีดำ ลดราคาจากหกสิบเหลือสิบห้าปอนด์

เอาไว้ใส่เล่นแบดมินตัน ทุกวันนี้เล่นแบดใช้รองเท้าส้นเตี้ยคล้ายๆนันยางเล่น เข่าเจ๊งหมดแล้ว

คู่นี้ ผีบอกเหมือนกัน ซื้อมาด้วยความเจ็บใจ

ซื้อมาทำไมวะเนี่ย

ใส่ก็ยาก สีขาวเลอะก็ง่าย เก็บตังเอาไปซื้ออาดิดาสสวยๆดีกว่าอีก

แต่เอาเหอะ ซื้อมาแล้วอ่ะนะ ราคายี่สิบปอนด์ ลดจากแปดสิบ

อันนี้ซื้อให้ตามคำบัญชาตาหมูจอมเรื่องมาก

กว่าจะเลือกได้ เฮียจะเอาสีออกแนวชมพูๆแดงๆ ไม่เอาหัวทู่แบบไนกี้แอร์ เอาไม่ไนกี้ก็อาดิดาสนะ สีขาวล้วนมันจืดไม่เอาๆ คู่นี้ยี่สิบเจ็ดปอนด์ จากเท่าไหร่ไม่รู้ ไม่รักไม่ตามหาให้ทั่วเอาท์เล็ทหรอกนะจะบอกให้ ฮึๆ

(จริงๆชอบ แอบอยากเก็บไว้ใส่เอง ฮ่าาา มันเป็นลายดวงๆสีม่วง ส้ม แดง ชมพู สวยดี)

ซื้อกางเกงขาสั้นไว้ใส่ในห้องกับเสื้อแขนยาวไว้ใส่ข้างในอีกตัวจากมาร์กแอนด์สเปนเซอร์ด้วย ขากลับตัวเบาโหวง หมดไปแปดสิบปอนด์ถ้วนกำลังดี เงินที่เก็บมาทำไม๊มันละลายหายไปไวยิ่งกว่าหายใจเข้าออกอีกนะ

บ่นไปงั้นแหละ ตอนนี้รู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไปจากชีวิต กลับมานั่งคิด เอ...อะไรน้อ อ๋อออ นึกออกแล้ว ยังไม่มีรองเท้าใส่เดินเล่นของตัวเองเลย ใช่ๆ ต้องไปเอามาอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า

มีความเป็นไปได้สูงว่าวันอาทิตย์จะกลับไปซื้ออีกรอบ คราวนี้ซื้อของตัวเองและซื้อของฝากที่บ้าน ประเดี๋ยวจะงอนกันไป

พอนั่งรถเมล์เป็นก็ชักซ่าละ ฮิ ฮิ

..............

ตอนนี้ก็ยังกระวนกระวายใจ รอพัสดุอยู่

ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไงบ้าง จะโดนศุลกากรดักตรวจ หรือส่งช้าเพราะคริสต์มาส หรือช้าเพราะเมื่อปลายเดือนพ.ย.ไปรษณีย์อังกฤษมันหยุดงานประท้วงก็ไม่ทราบได้ รู้แต่ว่ามาส่งเร็วๆเถอะขอร้อง ได้โปรด จะลงแดงอยู่แล้ว อยากเล่นเกม อยากเล่นดอทเอ อยากเกรียนนนน

ขอบคุณทุกท่านที่มาเยี่ยมบ่อยๆนะคะ

อำลาด้วยภาพแสนอร่อย

ราสป์เบอร์รีกับชีสเกาด้า

นี่แหละน้าทำไมมันไม่ผอมซะที

เอวัง งัง งัง