วันพุธที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2552

A Word that Becomes Meaningless


I really don't know what happened today, feeling so lost, so empty inside.
One Word that used to be meaningful, one Word that used to end every conflict,
has become totally meaningless,
and the One using it does not afraid to show the world about that.

I know I was wrong. I should have let bygone be bygone since yesterday.
Now I feel like my heart is made of dirt: so dry, so fragile it could turn into dust in any second.

Now I know what I said has no meaning.
Now I know the message I sent was worthless to keep, even in the inbox.
What am I supposed to do now, when it is obvious that everything I do to fix the problems was nothing but an annoyance.
I do not know what I should do any longer.
Should I have my throat slit?
Should I have my wrist cut?
No, being in this situation is already death for me.

I'm confused and puzzled how it came this far,
when it was only a tiny thing we could manage in the first place.
But yes, with that Word became meaningless,
what else should I expect?

I have said everything I wanted to say already,
yet I cannot see anything back to where it used to be.
I gave my reasons about why I spoke with such a tone, and that was because I 'was' spoken to with such a tone first.
That was it all about.
That was it really all about.

Anybody, tell me, why would someone want to make a mocking noise with no intention?,
and why that mocking noise when I tried to say that Word: Sorry?
Should I feel good about that? Should I abandon the terrible feeling that was about to explode?

Maybe it is best for me to step back and consider myself..


วันเสาร์ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2552

BUIAO's Trip to Rangsit Campus

เอนทรี่นี้โหลดโหดหน่อยนะคะ แบบว่าอยากโฆษณามหาลัย อิอิ
วันนี้ ฝ่ายกิจการต่างประเทศ ยกพลไปเยี่ยมชมม.กรุงเทพ วิทยาเขตรังสิตกัน
เพราะมีอาจารย์ในฝ่ายบางคนที่ไม่เคยไป บางคนก็ไปมาเมื่อชาติเศษมาแล้ว
อย่างนรานี่ พอจบปีสองก็แทบไม่ได้ไปอีกเลย
นัยว่าวันนี้มาเพื่อสังเกตการณ์ความเปลี่ยนแปลงของมหาลัยค่ะ

ตอนแรกไปเดินดูโรงพิมพ์ม.กรุงเทพกันก่อน
นราเคยเห็นหมดแล้วตอนเรียนวิชาโทภาษาไทย เลยไม่ตื่นเต้น
จำได้ว่า มีคนเล่าให้ฟังถึงเจ้าหน้าที่ฝ่ายเย็บคนนึง ที่เม้าธ์เพลินไปหน่อย
ตอกมือตัวเอง เย็บเข้าไปกับหนังสือด้วยเลย หยองงงมาก

นี่โถงหอสมุดค่ะ อาจคุ้นตากันแล้วเพราะออกโฆษณาบ่อยเหลือเกิน
จุดศูนย์กลางข้างบนสุดนั่น มันแหลมๆนะคะ
เพิ่งรู้วันนี้เองว่ามันคือปลายแหลมของเพชร โอ้ เรียนจบแล้วเพิ่งสังเกต


ข้างในจะมีหอประวัติของมหาลัย
เดินมาเจอรูปนี้แล้วขำดี
นี่เครื่องแบบม.กรุงเทพเมื่อราวสามสิบปีที่แล้วค่ะ
ดูปลายกระโปรงตัดตรงจิ ฮิปจริงๆ ฮ่าาา
เหมือนกระโปรงบาร์บี้ที่เราตัดเองเลย


อันนี้เป็นเสาๆ หมุนได้ มีรูปบุคลากรและนักศึกษาที่จบไปแล้วติดอยู่เต็มเลย
พี่ๆ ที่ทำงานก็กรี๊ดกร๊าดเฮฮา หารูปตัวเอง หารูปคนอื่นแล้วหัวเราะกันใหญ่
อืมมม กาลเวลานี่ช่างโหดร้ายจริงๆนะ


โรงหนังไซส์มินิ


จบจากทัวร์หอสมุด ก็มาที่พิพิธภัณฑ์สถานเครื่องถ้วยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิพิธภัณฑ์ที่เป็นความภาคภูมิใจของมหาลัยอย่างยิ่ง
เพราะรู้สึกว่าเราจะมีแบบนี้อยู่ที่เดียว ถ้าจำผิดขออภัย
ในรูปคือเตาทุเรียงค่ะ เอาไว้เผาพวกเครื่องสังคโลกสมัยสุโขทัยมั้ง
อันนี้เป็นแบบผ่าครึ่งให้เห็นถ้วยชามข้างในได้ด้วย
มองเข้าไป เจอคางคกนอนอยู่ในชามตัวนึง


ถ้วยชามรามไหทุกอย่างที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์ล้วนเป็นของจริงทั้งสิ้น
เลยไม่กล้าหยิบกล้าจับอะไรมาก เดี๋ยวซวย
พวกเครื่องเซรามิกโบราณเหล่านี้ เขาว่าทนทานที่สุด
ไม่เจ๊ง ไม่ร้าว ไม่อะไรทั้งสิ้นนอกจากคนถือจะโง่ทำตกแทน
เพราะดินที่ปั้นมันมาจากดินภูเขาไฟหรือไงเนี่ยแหละ
แต่พวกเครื่องเคลือบลายครามที่เอาขึ้นสำเภามาแล้วเรือจมเนี่ย
เจ๊ง ลายเละหมดเลย เพราะพวกนี้มันแพ้เกลือ



กั่กๆ ชอบรูปปั้นอันนี้อ่ะ
เหมือนคนกินอิ่มแล้วลูบพุง เป็นท่าประจำของเรานี่หว่า
นี่เป็นหลักฐานแสดงให้เห็นว่า คนโบราณนั้นบูชาคนที่กินเก่งจนพุงกาง
จนต้องทำรูปบูชาเลยนะเนี่ย (เกี่ยวปะ?)
ล้อเล่นค่ะ มันเป็นรูปคนท้องตังหาก
อีกอันเป็นดินเผารูปควาย
สุภาษิตที่ว่า อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น
ก็น่าจะเกิดในสมัยนี้ค่ะ เพราะมีคนปั้นรูปควายแล้ว


เอาสักหนึ่งแชะ
หานราเจอไหม?
คนซ้ายสุดเป็นพี่ผู้ประกาศข่าวจากช่องทีวีไทยเชียวนะคะ น่ารักมาก
เขามาสอนภาษาอิตาเลียนที่ม.กรุงเทพค่ะ


ต่อไป ไปทัวร์ตึกนิเทศศาสตร์
โอ้ รู้แล้วว่าทำไมม.กรุงเทพถึงดังเรื่องคณะนิเทศฯ
และทำไมมันถึงแพงหูดับตับไหม้อย่างนี้
ก็ท่านมีอุปกรณ์ทันสมัยใหม่กิ๊กพร้อมให้นศ.ได้ปฏิบัติการจริงขนาดนี้...
(นางแบบสวยป่ะ คุคุคุคุ)


...สปอตไลท์ในห้องปฏิบัติการของเอกบรอดคาสท์ก็ตัวละเป็นแสนขนาดนี้
ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ขนาดนี้...


...แถมเวทีสำหรับเอกการแสดง ก็สร้างใหม่ซะอลังการงานสร้างได้ขนาดนี้...


นี่ยังไม่รวมห้องปฏิบัติการกราฟฟิกที่ใช้เครืองแมคเรียงรายเป็นร้อย
อุปกรณ์ตัดต่อ อัดเสียง ระบบใหม่เอี่ยมนะเนี่ย อู้ว
สมราคาค่าเทอมมากค่ะ
ถือเป็นการโฆษณาให้น้องๆ ที่อยากเข้าม.กรุงเทพ โดยเฉพาะนิเทศฯไปด้วยละกันนะ
..................................

ตอนออกมาจากม. จะไปทานข้าวเที่ยง
ก็เจอเรื่องน่ากลัวขึ้นเสียก่อน
ไฟไหม้!!!


ตึกนี้อยู่ตรงข้าม เยื้องๆ กับมหาลัย เป็นโรงงานไก่สด
ตอนนราเรียนอยู่ปีสอง มันเคยไหม้มาแล้วครั้งนึงด้วย
ตอนเห็นไกลๆ เห็นแต่ควันโขมง ก็คิดว่าไหม่ไม่มากและดับไปแล้ว
แต่พอรถเลี้ยวโค้งเข้ามาใกล้ๆ โหย ดับบ้าไร
ไฟลุกท่วมอยู่ข้างในชั้นบนของโรงงาน ควันออกมามากกว่าเก่าอีก
น่ากลัวจริงๆ ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้ใครติดอยู่ในนั้นเลย
..................................

แวะทานกลางวันที่ร้านจิตรโภชนา บุฟเฟต์ 199 บาท (ไม่รวมแวท)
นรากินแต่มื้อเช้า หลังจากนั้นไม่แตะอะไรอีกเลย รอมาถล่มที่นี่โดยเฉพาะ

เป็นบุฟเฟต์อาหารไทยปนฝรั่งนิดหน่อยค่ะ
มีพวกข้าวผัด แกงไก่ตุ๋นฟัก (แต่ตักมาเป็นมันฝรั่ง) น้ำพริก ข้าวซอย ก๋วยเตี๋ยว
อาหารฝรั่งของโปรดนรา ก็มีขนมปังกลมๆ ทาเนยสด ไก่อบซอสกะเพรา ซุปมันฝรั่ง
ไข่ตุ๋นอร่อยดี ใส่เห็ดฟางชิ้นเล็กๆด้วย


ซุ้มน้ำพริกและขนมจีน ตกแต่งสวยจังเลย
ตรงนี้นราไม่ได้ทานเลย ทานไม่เป็น
แต่เห็นพี่ๆ เขาบอกว่าอร่อยกันนะ


โต๊ะของหวาน
มีเค้กครีมมะพร้าว แครนเบอร์รีครีมชีส มัฟฟินโรลเล็กๆ
แทบไม่ได้แตะเลย ไม่ถูกจริตเท่าไหร่
เอ หรือเป็นเพราะเรายัดไม่ลงแล้วหว่า
ก็เล่นเขมือบขนมปังกลมๆทาเนยไปห้าก้อน ซุปมันฝรั่งสองถ้วย ซุปไก่ตุ๋นฟักถ้วย
ไข่ตุ๋นสองถ้วย แคนตาลูปปั่นแก้วนึง ข้าวต้ม มันต้มขิง บลาๆๆ
อย่างนี้ดูตะกละไปไหมคะ อุ๊ย อายจัง


รูปสุดท้ายก่อนแบตกล้องจะหมดและจบหน้าที่ไปโดยปริยาย
เล็บใหม่ค่ะ อุฮิ
กลับมหาลัยในสภาพคนท้องสี่เดือน
ง่วงงงง ที่สุดในโลกกก อยากนอนนน จริงๆนะตอนนั้น


ใบตอง
แพทช์เร่งเวลามันคืออะไรอ่ะ แล้วหาได้ที่ไหนเหรอ
เบื่อนั่งรอเวลาระดับสามแรงเต่าแล้วอ่ะ

หมูหวาน
ยินดีด้วย คุณบัณฑิตหกเต้า วิ้วๆๆ
อยากเห็นจำปาในส้นสูงมาก รอมาห้าปี จะได้เห็นเสียที
เกมซิมส์สนุกนะ เล่นจิแล้วจะติดใจ

มุกกุ
นราต้องขอโทษแทนบล็อกบ้าๆบวมๆของนราด้วยนะคะ
ที่ทำให้ความตั้งใจในการร่ายกลอนของมุกต้องสูญเปล่า
ไปอ่านคอมเมนท์มุกในบล็อกก่อนหน้าของแนนแล้ว
อยากบอกว่า เป็นกำลังใจให้มุกนะ อย่าเครียดมาก
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดยังไง เพราะเรื่องในครอบครัวเป็นเรื่องละเอียดอ่อน
แต่อยากให้มุกมีความสุขมากๆนะ
นราเข้าใจที่มุกบอกว่า โดนยัดเยียดให้เรียนโน่นเรียนนี่ตลอด
หัวอกเดียวกันค่ะ
ที่นราต้องไปอังกฤษนี่ ก็ไม่ได้อยากไปหรอกนะ
เป็นผลจากคนหวังดีเขาทั้งนั้นค่ะ ตอนนี้ร้องไห้วันเว้นวันเป็นเรื่องปกติ
สู้ๆ มุกๆ วายๆ โอ้ๆ

แนนคะ
ขอให้ถึงโตคิโยโดยปลอดภัย
ส่งข่าวมาบ้างนะ
กลับมาแล้วมาเอานิยายล่ำบึ้กที่นราแปลไปอ่านด้วย อุตส่าห์เก็บไว้ให้


วันพฤหัสบดีที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

I'm an Abomination: Meet the Sims 3


ไม่สบายค่ะ
นอนอยู่บ้าน ไม่ไปทำงานมาสามวันแล้ว
เอ๊ะ ทำไมนะเหรอ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง

เอนทรี่ที่แล้ว นราเริงร่าเบิกบานที่โปรเจ็คท์เม็กซิโกจบซะที
วันนั้นก็มีอาการตัวรุมๆนิดหน่อย แต่คิดว่าเป็นเพราะอากาศเย็น
เลยไม่ได้ใส่ใจอะไร
ทำงานเสร็จ กลับบ้าน ก่อนนอนทานยาแก้ไข้สองเม็ด
เพราะมีไข้ขึ้นๆ ลงๆ มาก่อนหน้านั้นแล้วค่ะ

สองสามวันถัดมา
นราได้รับโทรศัพท์จากคุณซินเธียที่เป็นคนดูแลกลุ่มเด็กเม็กซิโก
แจ้งให้ทราบว่า
คุณคาร์ลอส หนึ่งในเด็กเม็กฯ แกติดหวัดสองพันเก้าไปเรียบร้อยแล้วค่ะ
ตอนนี้โดนกักตัวอยู่ที่โรงแรม
O_O

ฉิบอ๋ายยยยย นรานึกย้อนคำนวนวันและเวลาที่อยู่ใกล้ชิดกับคาร์ลอสทันที
ก่อนหน้านั้นมีรายงานหน้าชั้น นราก็นั่งฟังแถวหน้า พูดคุยกับเขาอยู่หลายครั้ง
มีตบหลัง ตบไหล่ เชคแฮนด์ด้วย ระหว่างนั้นเฮียก็ไอตลอดเวลา
นราเลยโทรไปบอก ผอ. เพื่อขอหยุดวันอังคารและพุธ
เพราะไม่รู้ว่าตัวเองเป็นหวัดธรรมดาหรือหวัดหมู
ฮ่า ฮ่า
แตกตื่นกันทั้งฝ่าย
ผอ. บอกให้นราหยุดไปเลยถึงวันเสาร์จนกว่าจะหายดี
วันงานเลี้ยงอำลา คนที่นั่งใกล้คาร์ลอสก็ตกใจกันใหญ่
อีตานี่ สร้างความวุ่นวายได้ตั้งแต่มาจนจบโปรแกรมเลยจริงๆ
(เดินไปซื้อขนมไม่บอกใครเลยตกรถตู้ เบี้ยวเรียนบ่อยมามั่งไม่มามั่ง
ไม่สบาย ทอลซินอักเสบเข้าไปนอนโรงบาล แล้วปิดท้ายด้วยหวัดหมู ฟินาเล่มาก)

ไม่ใช่แค่ม.กรุงเทพแตกตื่นกันนะ
ตอนนี้โรงแรมที่เฮียพักก็แตกตื่นไม่แพ้กัน
แขกชั้นที่เฮียอยู่ ถ้ามีใครเช็กเอาท์ออก ทางโรงแรมจะปิดห้องไปเลย
ผ้าผ่อนข้าวของต้องซักล้างเป็นพิเศษ
นี่ได้ข่าวว่าแม่บ้านไม่กล้าไปทำงาน กลัวติดกัน
น่าสงสารนะคะจะว่าไป มาป่วยเอาไกลบ้าน แถมเป็นโรคอินเทรนด์อีกอ่ะ

วันพุธนราต้องออกไปฟังผลตรวจปอดที่ IOM
ก็ลากสังขาร ปะหน้ากากไป
ผลออกมาโอเคค่ะ ได้ใบที่จะไปยื่นขอวีซ่ามาแล้ว
แต่สภาพแบบนี้คงต้องรอไปก่อน
ไหนๆก็ออกมาแล้ว เลยแวะไปดูโน้ทบุ๊กที่จะซื้อที่สยามและมาบุญครองด้วยเลย
จะได้ไม่ต้องออกบ่อยๆ ไม่ต้องลาหยุดบ่อยๆ วันหยุดจะหมดแล้ว
ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะซื้อโซนี่รุ่นไหนดี เบาแต่ไม่มีการ์ดจอ หรือมีการ์ดจอแต่หนักแสรดดี
ก่อนกลับก็สอยซิมส์สามกลับมาด้วย แหะ แหะ
..................................

นราคิดตั้งแต่ตอนมันออกโฆษณาแล้วแหละ ว่ามันจะน่าเล่นเหรอ
หน้าตามันประหลาดๆ ไม่รู้สิแฮะ มันเหมือนคนมากขึ้นมั้ง
พอลองเล่น โอ้โห สมคำโฆษณา
ไม่ใช่สนุกนะ แต่ละเอียดจนมึนไปเลย


ก่อนอื่นต้องขออริ๊งอร๊างกับต้นไม้ สวยมาก (เมื่อตั้งค่ากราฟฟิกให้สูง)
มันไหวๆเหมือนลมพัดด้วย และมีให้เลือกเยอะ
โหมดซื้อและโหมดสร้าง ค่อนข้างน่าผิดหวังสำหรับนรา
เพราะค่อนข้างน้อย ไม่หลากหลาย และบางอย่างถอดแบบมาจากซิมส์สอง
แบบหน้า ผม ตา มีให้น้อยมาก
หน้ามันเลยเหมือนกันทั้งเมือง
แต่จุดเด่นของเกม คือการที่เราเปลี่ยนสีของต่างๆได้เองตามแพทเทิร์นที่มีให้
หรือจะตามพาเลทเฉดสีก็แล้วแต่ มันเลยเปลี่ยนได้เป็นพันเป็นร้อย


ไม่ใช่แค่หน้าเหมือนจริงมากขึ้น แต่ลักษณะนิสัยก็หลากหลายและละเอียด
ละเอียดจนขี้เกียจเล่น!
ซิมแต่ละคนที่มีอุปนิสัยต่างกัน เช่น ใจร้อน ชั่วร้าย หนอนหนังสือ บลาๆ
ก็แสดงออกต่างกัน และมีพัฒนาการการเรียนรู้และสังคมต่างกันด้วย
อุว้าววว


ตอนเล่น นราไปเยี่ยมเพื่อนบ้านในเกม แล้วมันเชิญเข้าบ้าน
พอกดคำสั่ง "เปิดตู้เย็น" ปุ๊บ
มันขึ้นเตือนเลยว่า เธอกำลังทำตัวมิสุภาพ คงต้องขอเชิญเธอออกไปจากบ้านฉันละนะ
เหมือนจริงดีแฮะ
ที่สำคัญ ระบบเร่งเวลา ช้า มากกกกก
ขนาดเร่งเต็มที่ ก็ยังช้า
ยังความหงุดหงิดให้ดิชั้นพอสมควร

เราตามไปดูซิมที่ทำงานได้ด้วย อันนี้แปลกดี
ถึงจะเข้าไปดูในตัวตึกไม่ได้ แต่ก็ยังมีคำสั่งให้เลือก
เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพอารมณ์ซิมในขณะนั้นๆ
ชอบตึก ตึกสวยมากค่ะ


เอาเป็นว่า นราก็กำลังพยายามฟื้นไข้
และไม่ได้เป็นหวัดหมู (ละมั้ง)
แต่ไม่เข้าใจ ทำไมไข้มันชอบขึ้นสูงตอนเที่ยงกับตอนกลางคืนฟะ


ใบตอง
นราได้เล่นซิมส์สามสมใจแล้วค่ะ
ต้องเสียตังค์ถึงจะได้เล่นเฮ้อ
ใบตองเล่นซิมส์ภาษาอะไร ช่วยบอกที
เพราะที่นราลง มันไม่มีภาษาไทย
เล่นยากยังไม่พอ ต้องมานั่งแปลอีก

หมูหวาน
ก็ฉันชอบแบบนี้นินาาา
ช่างดูแข็งแรง กำยำ ซะนี่กระไร
ฉันจะพยายามไปงานรับปริญญาเธอให้ได้นะ

วันเสาร์ที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

Zodiacs: Beauty within Beasts


ย้าฮู ยี้ฮา
ในที่สุด โปรแกรมสัมมนาของกลุ่มเม็กซิโกก็จบลงแล้วค่ะ
หลังจากที่เครียดจนหน้าอ้วนเรื่องจัดตาราง เงิน และประสานงาน
หลังจากที่คอยตามดูแลหนุ่มๆสาวๆกลุ่มนี้มาเกือบสี่สัปดาห์
ไขว่คว้าหาของที่ท่านๆต้องการมาให้ โทรตามรถ พาไปซื้อของ
พาไปหาหมอ ไปเยี่ยมตาคาร์ลอสที่โรงพยาบาล
นราก็เป็นอิสระเสรีแล้ววว
(อันที่จริงก็ยังไม่เสรีซะทีเดียวหรอก ยังเหลือเอกสารกองบานเบอะ
รอเคลียร์เข้าแฟ้มและสรุปรายงานอีกมากมาย)


นี่ถ่ายหลังรับประกาศนียบัตรปิดโครงการ
อาจจะคุ้นๆกันว่าเคยเห็นซีนแบบนี้ที่ไหน
ก็ตอนที่นรารับญี่ปุ่นไงคะ ฮ่าๆ
ชุดเดียวกันนี้เลย เปลี่ยนแต่คนใส่ชุด
พวกผู้ชายตัวโต ใส่แล้วดูสง่าดีค่ะ
...........................

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่นราต้องไปขากถุยที่ IOM
สามวันแห่งการทรมานกะบังลม ปอด และคอหอยผ่านไปเสียที
ไอจนเสียงเริ่มๆจะแหบแห้ง
แต่ก็รู้สึกสงสารเจ้าหน้าที่ที่ต้องคอยตรวจเสมหะจริงๆ
ชาตินี้เขาคงไม่กินเต้าส่วนอีกเลยละมั้ง
...........................

อย่างที่นราเคยบอกไว้ในบล็อกก่อนนู้นนน
ว่านราสะสมตุ๊กตุ่น ชุก Zodiac ของ McFarlane
ที่พอสะสมได้สองตัว มันก็เลิกเอามาขายในไทยซะฉิบ
แต่ตอนนี้มีครบสี่ตัวของล็อทแรกแล้วค่ะ
ราศีมีน - เมษ - พฤษภ - กรกฎ
ต้องขอบคุณคุณหมูที่รัก ที่ช่วยกันตามหาจนเจอ
มีสี่จากสิบสอง ก็ดีกว่ามีแค่สองเนอะคะ

อันที่จริงนราไปเจอล็อทสอง ราศีสิงห์ - กันย์ - ตุล - พฤศจิ
ขายในเว็บของญี่ปุ่น
ก็แอบหวังเล็กๆว่าใครบางคนที่อยู่แถวนั้น
จะหอบหิ้วมาเป็นของฝากอ่ะนะ เฮ้อออ อยากได้จังเยยยย

The Taurus คุณวัว ราศีพฤษภค่ะ
ซ้วยสวย ลายเส้นกล้ามเนื้อชัดเจน
ดูแข็งแรงสมชายดี มีค้อนยักษ์ดุ้ย


ถอดหน้ากากได้ด้วยล่ะ
เห็นความละเอียดของริ้วรอยบนหน้าคุณวัวไหม


ปล. คุณวัวไม่ใส่กุงเกงในแหละ

นี่ The Aries ค่ะ คุณ..อ่า...คุณอะไรอ่ะ แพะเหรอ? หรือแกะ
นรากรี๊ดมากตัวนี้
เห็นในหน้าเว็บของแมคฟาร์เลนก็อริ๊งอร๊างขึ้นมาทันที
ประมาณว่า ตัวนี้ฉันต้องได้
โอ๊ยย อาวุธสวยบาดใจมากค่ะ


หลายๆคนอาจจะไม่เข้าใจรสนิยมของนรา
ไม่เป็นไรค่ะ เข้าใจๆ
คือนราชอบอะไรแนวนี้อยู่แล้ว
ชอบอะไรที่มีรายละเอียดแปลกใหม่ การออกแบบแหวกแนว
เหนือจินตนาการแนวสยอง อะไรทำนองนี้
อย่าเข้าใจผิดว่านราเป็นคนโหดร้ายอำมหิตนะคะ

ในทุกความอัปลักษณ์หรือรูปลักษณ์สยองขวัญ
มีความงามซุกซ่อนอยู่ค่ะ
ไม่เชื่อ ลองดูช่วงโค้งของอาวุธคุณแพะ
ดูดีๆมันก็บอบบางอ่อนช้อยอยู่นะ
หรือรายละเอียดบนนิ้วมือของคุณวัว
นรานั่งดูได้เรื่อยๆเลยแหละ

รวมภาพครอบครัวตัวประหลาดค่ะ
น้องหนอน The Gemini ดูจิ๊ดจิ๋วไปเลย


ใบตองคะ
ในที่สุดนราก็รอดพ้นจากขากถุยมาราธอนมาได้ค่ะ
วันที่สองทรมานสุด เพราะคอยังน่วมจากวันแรกอยู่
กว่าจะขากถุยได้ตามที่เขาต้องการ แทบตาย

ปัด
ขอโทษนะที่ไปงานรับปริญญาไม่ได้
วันเสาร์ ถึงแม้เด็กเม็กฯจะไปหมดแล้ว
นราก็ยังต้องประชุมสรุปโครงการท้างงงวันอยู่ดี
ยินดีด้วยนะคะ

หมูหวาน
อืม ตรวจสุขภาพสนุ้กสนุก
ว่างๆลองมาตรวจเล่นซิ
แล้วจะได้รู้ว่าไอจนปอดหลุดเนี่ย มันมีจริง!

แนนโกะ
นราคิดว่า ไปตรวจปอดนี่
จะต้องโดนถลกนมแบบแนนซะอีก ฮ่าๆ
เป็นประสบการณ์ที่ยากจะลืมนะคะ

ปิดท้ายด้วยหนูไนท์ตากลมดิ๊กและคุณวัวในกล่องค่ะ