แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เกม แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เกม แสดงบทความทั้งหมด

วันอังคารที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2553

Let Me Hear You Speak!

สวัสดียามเช้า ยามบ่าย และยามค่ำค่ะ
ไม่ว่าจะเข้ามาอ่านกันยามใดก็ตาม
สบายกันดีมั้ยคะ? นราสบายดี ในที่สุดก็ได้ซักผ้าซะที
.
เอนทรีนี้ก็จะเป็นอีกหนึ่งเอนทรีที่ไม่มีรูปประกอบนะคะ
ก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนหรือทำอะไรเป็นพิเศษ คราวที่แล้วอวดครัวแก้ขัดไปได้ก่อน คราวนี้ไม่รู้จะอวดอะไรแล้ว จะอวดห้องน้ำหรือก็ไม่ได้น่าดูเอาซะเลย ทั้งผมทั้งขน(?)ร่วงเต็มไปหมด ดอกไม้ก็เหี่ยวแล้วยังไม่ได้หามาเปลี่ยนเลย
วันนี้มาคุยกันดีกว่านะ
.
ปกตินราอัพบล็อก ก็จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังพร้อมภาพประกอบ แต่สำหรับเอนทรีนี้นราอยากฟังเสียงจากเพื่อนๆและผู้แวะเวียนมาชมทุกคนว่าคิดเห็นอย่างไรบ้างในประเด็นต่อไปนี้ เมนท์ยาวเมนท์แรงได้ไม่ต้องกลัวผู้มีอิทธิพล แต่ขอเตือนว่าควรเซฟหรือก็อปปี้ไว้เป็นระยะๆนะคะ บล็อกสป็อตมันไม่เข้าใครออกใครค่ะ เกิดคุ้มดีคุ้มร้ายขึ้นมาหล่อนขึ้น page error เอาดื้อๆจะมาร้องไห้แงๆไม่ได้นะเอ้อ
เอาละ ร่ายเดิ้ม...เริ่มได้
.
1) ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับนางเอกในหนังเกาหลีเรื่อง Full House ใช่ หนังเกาหลีเรื่องนั้นที่เขาฉายจนเลิกฮิตไปตั้งแต่ปีมะโว้ แต่นราเพิ่งได้ดูนั่นแหละ ท่านคิดว่าเธอน่าสงสาร น่าหมั่นไส้ น่าสมน้ำหน้า หรือน่าอิจฉา บลาๆๆ? (คำถามเชยหน่อย ตอบๆหน่อยละกัน)
.
2) ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับคนประเภทที่ชอบมีส่วนร่วมในการสนทนาทางโทรศัพท์ของท่าน หรือที่ภาษาชาวบ้านเรียก เสือกไม่เข้าเรื่อง กิริยาดังกล่าวคือการพยายามส่งเสียงแทรกเข้าไปในสายที่ท่านกำลังสนทนาอยู่ ประมาณว่า "คุยกะใครอ่ะ" "รีบวางได้แล้วบอกเขาดิ๊ว่ามีธุระ" หรือกระทั่งหาเรื่องให้ชาวบ้านเขาบ้านแตก "คุยกะใครค้าทำไมไม่สนใจ (ชื่อผู้หญิง) เลย" ถ้าอ่านคำถามแล้วงง อนุญาตให้วนกลับไปอ่านใหม่จนกว่าจะเข้าใจ
.
3) ท่านเห็นใจใครมากกว่ากัน (ดูตัวอย่างด้านล่างประกอบ) วิเคราะห์และอธิบาย
ผู้หญิง: "โทรไปก็ไม่ค่อยรับ รับแล้วก็พูดสั้นๆรีบวาง ไม่รู้อยู่กับใคร เวลาออกไปเที่ยวข้างนอกก็มองผู้หญิงอื่นซะตาจะถลน พองอนก็หาว่าไร้สาระ ไม่เคยเข้าใจเราเลยว่าเราหึง เราหวง บางทีก็เป็นพวกถือเพศพ่อเป็นใหญ่ แหมจับหัวหน่อยทำเป็นโกรธ ผู้หญิงจับไม่ด้ายยย ไม่เหมาะ เชอะ"
ผู้ชาย: "โทรมาทุกวัน วันละสิบๆสาย ไม่เคยดูเวลาว่าผมทำงานอยู่หรือเปล่า คือโทรมาเมื่อไรก็จะคุยเดี๋ยวนั้น พอรีบวางเพราะติดธุระก็เอาไปคิดเองเป็นตุเป็นตะว่าอยู่กับคนอื่น เวลาผมมองสาวๆสวยๆหน่อยก็วีนลูกเดียว อ้าวผมก็คนนะ เห็นของสวยงามผมก็อยากมอง หรือคุณจะปฏิเสธว่าถ้าเคน ธีรเดชเดินมาคุณจะไม่มอง? วีนอย่างเดียวไม่ว่าชอบขึ้นเสียงกลางห้าง พอบอกให้เบาๆก็บอกว่า อายทำไม แค่นี้อายเหรอ แถมไม่ถูกใจอะไรก็ตบหัว จิกหัว ไสหัว ผมก็คนนะไม่ใช่ขี้ข้า ทำแบบนี้เหมือนไม่ให้เกียรติผมเลย พอบอกก็งอนไปอีกสามวันเจ็ดวัน"
.
4) ทักษิณอยู่ที่ไหน?
.
เอาไปคิดเล่นๆ แล้วเดี๋ยวจะกลับมาอ่านคำตอบนะ ว่างๆมาลองตอบดูละกัน เอาเฉพาะข้อที่สนใจก็ได้
แล้วนราก็จะเฉลยมุมมองของนราเหมือนกัน
ไว้คุยกันจ้า

วันพุธที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2552

My Life for...DotA

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ลันลันลา ชีวิตนี้ช่างสุขสันต์
การบ้านจะท่วมมิดหัวก็ช่างมัน
มีแค่ฉันกับดอทเอก็เพียงพอ
หลังจากรอคอยมานานกว่าสองสัปดาห์
แผ่รังสีอำมหิตไปยังที่ทำการไปรษณีย์อย่างหนักหน่วง
สุดท้าย พัสดุบรรจุหนังสือเรียน (ไม่สำคัญ) กับแผ่นวอร์คราฟท์ (สำคัญมาก) ก็เดินทางมาถึงอังกฤษโดยสวัสดิภาพแล้วค่ะ ตอนเดินไปรับกลับมานี่แทบจะกระโดดสวอนเลกดิ่วดิวดิ้วมาเลย
ต้องขอบคุณตาหมูมากๆนะจ๊ะ ถูกใจยิ่งนัก
ได้มาสองวัน รวมสถิติการเล่นแล้วประมาณยี่สิบชั่วโมงเห็นจะได้
เล่นจนเมาส์แฉะ ตาฉ่ำ
เล่นจนเริมจะขึ้นปากเอา เพราะนอนน้อยเกินไป
เอาน่า เดี๋ยวหายเห่อแล้วก็จะเล่นให้พอดีๆแหละ(มั้ง)
แม่มาอ่านเจอไม่ต้องเป็นห่วงนะ เค้าแบ่งเวลาด๊ายยย
.............
บางคนไม่เข้าใจ ว่ามันดีอะไรนักหนาไอ้ดอทเอเนี่ย
นราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่รู้สึกว่าเวลาได้ยินเสียงโป๊งเป๊งๆ เอื๊อก อ๊าก วิ้งๆ เวลามันสู้กันในเกมแล้วจะมีความสุขมาก
เหมือนชีวิตถูกเติมเต็ม ว่าเข้าไปนั่น เหะเหะ
รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ตรงเสียงพูดของตัวละครแต่ละตัว สกิลต่างๆ ไอเท็มโน่นนี่ เล่นไม่เก่ง ตายบ่อยๆ แต่ก็ยังชอบเล่น ไม่รู้เป็นห่านอะไร
ช่วงนี้ก็จะโทรม แต่มีความสุขมาก ได้ระบายความอัดอั้นตลอดสองเดือนอย่างต่อเนื่อง
ใครมีแฟนเล่นดอทเอนะ ไปลองเล่นให้เป็น จะสานสัมพันธ์ระหว่างกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ จริงจริ๊ง
.....................
วันนี้มีนัดกับเทา คีซ็อก แล้วก็แดน
สามคนนี้จะกลับบ้านช่วงคริสต์มาสนี้แล้ว เพราะมาแลกเปลี่ยนแค่เทอมเดียว
ฮือๆ ทิ้งกรูไปกันหมดเลย
ถึงจะไม่ค่อยได้เจอกันพักหลังๆ แต่ด้วยความที่กลุ่มนี้เป็นเพื่อนคนแรกๆ โดยเฉพาะเทา เจอกันตั้งแต่ที่สนามบิน ก็เลยรู้สึกว่าน่าจะอำลาสักหน่อย นัดเจอกันตอนห้าโมงครึ่งที่หอสามคนนี้ คุยกันไปคุยกันมาก็ไปหาอะไรกินกันที่โรงอาหาร สปาเก็ตตี้รสชาติหมาเมินมาก (แต่เรายังกิน ตกลงเราเป็นอะไรกันเนี่ย)
นราพกพวงกุญแจรูปช้างมาสามตัว เป็นช้างทำด้วยไหมพรมสีๆ ก็แจกเขาไปคนละตัว
เสียดายนะ จะไปกันแล้ว
แล้วกรูจะพูดอังกฤษกับใคร ทุกวันนี้ภาษาอังกฤษห่วยขั้นวิกฤติ
แปลกแต่จริงๆ อยู่อังกฤษแท้ๆ แต่ไม่ค่อยได้พูดภาษาอังกฤษเลย
เห็นชัดเจนเมื่อวันจันทร์ เขาให้อธิบายเนื้อหางานของตัวเอง พูดอะไรไปไม่รู้แกรมมาร์มั่วสุดๆเลย
อ๊าย อย่ามองหน้านรานะ หน้าเน่า หน้าหนอนมาก
ทำไมก่อนเมนส์มา สิวต้องปะทุเหมือนลาวาพิโรธด้วย ใครรู้บอกที

.................
อันที่จริงก็แอบซีเรียสเรื่องงานตัวเองเหมือนกัน
เป็นคนที่หมดสมาธิง่ายมาก อ่านแป๊บเดียวมันต้องหาอะไรทำละ เปิดยูทูปมั่ง กินขนม กลิ้งบนเตียง มันเลยไปไม่ถึงไหนไง
แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเอาท์ไลน์ของเรื่องที่จะเขียนแล้วละ ก็ค่อยๆเก็บข้อมูลต่อไป ก็มีเค้าโครงในหัวละว่าจะแย้งจะสนับสนุนอะไร แต่เขียนจริงคงยากกว่านี้
เพื่อนแนะนำให้ทุบคอมทิ้ง ไม่ก็ให้มันเอาคอมไปซ่อน เราจะได้ไม่เล่นเกม
ฟาย
เอาคอมไปซ่อน แล้วจะทำงานยังไง ฮ่วย พูดไม่คิด
...................
ใบตองคะ
ได้เล่นดอทเอสมใจแล้วค่ะ ชีวิตนี้มีสุขสมใจ
มุกกุ
ชีสอร่อยนะคะ แต่อ้วนอ่า
หนูแนน
ตอนนี้ขานราเหมือนท่อนไม้ผุๆ โคตรแห้งเลย
จะพยายามโบกครีมต่อไปค่ะ







วันศุกร์ที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2552

A Poem Out of Sanity

ทุกวันนั่งอยู่ห้อง เดียวดาย
เปล่าเปลี่ยวเอกากาย อย่างเศร้า
การบ้านท่วมเต็มห้อง ทุกที่ ทุกแห่ง
มีแต่ยูทูปนั้น ช่วยแก้ ทุกข์มลาย
..................
วู่หวูเสียงลมเหี้ยม บาดลึก เนื้อนวล
ยามเมื่อลมพัดหวน ย่ำย้ำ
ยัดเสื้อแม่งไปเถอะ สามสี่ ห้าตัว
แทบเท่งทึงมอดม้วย ช่วยด้วย หนาวจัง
....................
ทุกข์กายยังอยู่ได้ อดทน แน่เอย
หากแต่ทุกข์ใจเฮย อย่างเหี้ย
ดอทเออยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ จะส่ง
ท่านพี่ไปรษณีย์กล้า ส่งช้า เหรอมึง
......................
ตาหมูเขาส่งมา นานแล้ว
แต่แม่งทำไมแคล้ว หายจ้อย
ดอทเอแผ่นก็อปปี้ ทรงค่า ค่อดค่อด
หากพี่ไปรษณีย์รู้ อย่าช้า มาไว

วันจันทร์ที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

Happy Birthday to Me and Mom

วันนี้สุขสันต์วันเกิดของนราและแม่ 29 พ.ย.
ปกติจะไปฉลองพร้อมกัน ด้วยกันตลอด เพราะเกิดวันเดียวกันเลยประหยัดไม่ต้องไปหลายรอบ ปีนี้นรามานั่งพุงหลามอยู่อังกฤษก็เลยเหงาๆ อดไปฉลองกินซิสเลอร์กับครอบครัวเลย
วันเกิดฝนเสือกตกอีก อากาศอึมครึมตั้งแต่เช้า ตอนเช้านราก็คุยกับคุณหมูอู๊ดอี๊ด ขอบคุณนะจ๊าสำหรับคำอวยพร บ่ายๆนราก็ออนเอ็มรอที่บ้านกลับมาจากกินข้าววันเกิด แล้วก็เปิดกล้องคุยเอ็มเอสเอ็น ระหว่างคุยน้องสาวก็อบเค้กบราวนี่ไปด้วย สลับกับอุ้มแมวมาโชว์แล้วให้ทายว่าเป็นใคร ก่อนจะเอาเค้กมาเซอร์ไพรส์เรา แต๊แน
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เป่าเค้กออนไลน์ข้ามประเทศกับแม่ค่ะ
เป่าเสร็จก็ร้องห่มร้องไห้กันตามระเบียบ นราเหงาอ่ะ อยากกลับบ้านมากๆ
วันเกิดปีนี้เป็นวันเกิดที่เงียบเหงาที่สุดเลย ตื่นมาแล้วมันหนืดๆ เหงาๆ ไงไม่รู้
ทีนี้เขาก็ตัดเค้กกินกัน
นี่ๆ แม่ป้อนนราด้วย อ้าม
ป๋าโชว์หอมแก้มแม่ กร๊ากๆๆ สองผู้เฒ่าโชว์สวีท ดิ่วดิ้ว
เอนทรี่นี้ต้องติดเรท ฉ มั้ยเนี่ย (รายการเฉพาะไม่เหมาะแก่เด็กและเยาวชน)

พอรู้ว่าปีนี้แม่ตัวเองอายุเท่าไหร่ ตกใจ มากๆ ไม่คิดว่าแม่จะ...เอิ่ม...ตัวเลขเยอะขนาดนี้ เพราะสำหรับเราแล้วเหมือนแม่เพิ่งจะสามสิบกว่าๆเมื่อวันวาน จริงๆนะเนี่ยไม่ได้ยอเพราะได้ตังค์ร้อยปอนด์นะขอบอก เพราะแม่เค้าผอมลงขาวขึ้นดูแลสุขภาพ(ด้วยแอมเวย์)มากขึ้นละมั้งก็เลยดูไม่เหมือนจะอายุเท่านั้นเลย แม่นราวัยรุ่นนะขอบอก เด่อๆ มีแต่นราเองนี่ดิทำไมหน้ามันล้ำหน้ำช่วงอายุไปหลายเลยฟะ หน้าแก่ไม่เกรงใจใคร กรูเพิ่ง 22 แต่บอกใครว่า 28 ก็มีคนเชื่ออ่ะ
รักแม่มากๆนะจ๊ะ คิดถึงด้วย อุ้ยกลับบ้านไปแล้วขอดังนี้
1. มารับที่สนามบินต้องมีราดหน้าเส้นหมี่ทะเล ขอหมึกกับกุ้งเยอะๆ
2. พาไปฉลองวันเกิดย้อนหลังทันที
3. พาไปกินอาหารญี่ปุ่นเยอะๆ
4. นึกยังไม่ออก แหะๆ ขอโน่นขอนี่แต่จุดประสงค์ก็อยากเจอแม่ไวๆนั่นแหละ
ขอบคุณที่บำรุงอุ้ยตั้งแต่อยู่ในท้องแล้วก็เบ่งปรุ๊ดออกมานะ จุ๊บๆ
............................

วันนี้มีเรื่องซาบซึ้งใจอีก คือเหน่มเน้มพาไปกินเลี้ยงวันเกิด ไปกะพี่ออยและบุ๊กในเมือง ตอนแรกว่าจะไปผับแถวบ้านพี่เบียร์ชื่อวิคตอเรีย แต่มันขายหมดแล้ว เลยเดินเตร็ดเตร่เข้าไปหาร้านกินกัน มาจอดป้ายที่ร้าน The Old White Swan เป็นร้านเล็กๆ เห็นว่าเป็นร้านเก่าแก่มีมานาน โต๊ะเต็มเกือบหมด ต้องลากโต๊ะกลมมาต่อกันนั่งข้างเตาผิง

ร้านนี้ ถ้าเป็นที่เมืองไทยนะมีหวังไม่ได้เกิด เพราะไม่มีพนักงานมาต้อนรับ หาที่นั่งเอง ถ้วยชามที่แขกชุดก่อนทิ้งไว้ก็ไม่มีคนมาเก็บต้องเก็บเอง จะสั่งอาหารหรือ? ขอโทษไม่มีคนมารับออเดอร์นะจ๊ะ ต้องเดินไปสั่งเองที่บาร์ สั่งแล้วจ่ายเลย แต่ที่น่ารักก็คือเขาจะคอยเดินมาถามเรื่อยๆว่าเป็นยังไง อาหารโอเคไหม เอาอะไรอีกไหม ถึงร้านนี้จะขายเหล้าเบียร์ด้วยแต่ก็สะอาดไม่เสียงดังเลย มีแบ่งโซนสูบกับไม่สูบบุหรี่ด้วย

ช่วยบอกทีว่านั่นหน้าฉัน ไม่ใช่กระด้ง กรี๊ด หน้าอ้วนมาก
หน้าม้าน่ารักม่ะ ฮิ ฮิ ตัดฉลองวันเกิดเลย แหว่งๆวิ่นๆ
นราสั่งฟิชแอนด์ชิป เนมใจดีเลี้ยงค่าอาหารเป็นของขวัญวันเกิด
คนอื่นๆสั่งไส้กรอกเมนูเด็ดของร้านกัน
พออาหารมา พระเจ้าาาา นี่คืออะไรรร โคตรเยอะเลย
ปลาทอดหนาๆสองชิ้น มันฝรั่งทอด แล้วก็ Mushy Peas มันเหมือนถั่วลันเตาบดหยาบๆ มันคืออะไรใครบอกได้บ้างเนี่ย
จานนี้ 6.7 ปอนด์ คุ้มของโคตรๆคุ้ม เพราะที่ห้องอาหารของม.ขายชิ้นเดียวสี่ปอนด์กว่า คิดว่าใหญ่แล้วพอมาเจอที่นี่ถึงกับช็อกไปเลย ฝรั่งมันตัวโตก็เลยต้องกินทีละเยอะๆสินะ อืมๆ
อันนี้ของคนอื่นเขาสั่งมา ไส้กรอกสามชิ้น มันบดราดน้ำเกรวีกับหอมใหญ่ทอดกรอบ ลองชิมดูเป็นไส้กรอกเนื้อนิ่มๆหยาบๆ มีกลิ่นสะระแหน่ อร่อยแปลกๆดี

กินเกือบไม่หมด อิ่มจะทะลักออกจมูก แต่ก็นะ ก็ยังอยากกินของหวาน
นราหม่ำ Apple Crumble เป็นคล้ายๆพายหรือทาร์ทไส้แอปเปิลแหยะๆ หวานๆ เปรี้ยวๆ ราดคัสตาร์ดครีม เคยไปกินที่ผับกับพี่ๆเขาแล้วติดใจ จานนี้ประมาณสามเกือบสี่ปอนด์

(กรุณาใช้สายตาโลมเลียของหวานจานนี้ได้ตามใจชอบ)
อ๊ายยย อร่อย คัสตาร์ดมันจืดไปหน่อย แต่พอกินกับไส้แอปเปิลแล้วมันอร่อยจังเลยอ่ะ
มันโรยเกล็ดน้ำตาลไว้บนหน้าขนมด้วย กรุบๆ กรุบๆ
ถ้าเป็นของผับที่เคยไปกิน คัสตาร์ดงี้ท่วมมิดขนมเลย แต่ที่นี่ราดมาเฉยๆ
วันหลังจะลองขอเพิ่มดู อุอุ
..................
เดินพุงโย้กลับหอ เอิ๊ก อิ่มค่อดๆ
วันนี้อากาศก็หนาวอีกแล้ว ลืมเอาถุงมือออกไปทุกทีสิน่า มือแข็งจนปวดเลย
พอเข้าหอมา เดินถึงชั้นสอง เจอเจ้าตัวนี้
แต๊แน
จริงๆเห็นตั้งแต่ขาออกมาแล้ว ยังงงๆว่าแมวใครวะ เข้ามาได้ไงเนี่ย เห็นมันนอนซุกๆอยู่ตรงหน้าประตูก็อดไม่ได้ไปลูบๆเกาๆมันเล่น ขนนุ้มนุ่ม น้าหนา ฟู้ฟู อริ๊งอร๊างน่าดู ข้างๆมีขวดยาคูลท์ตกอยู่ พอนราหยิบมาเทๆมันก็พุ่งเข้ามาชาร์จขวด น่าสงสาร สงสัยจะหิว นรากลับเข้ามาก็ยังเจอมันนอนอยู่ชั้นเดิมแต่เปลี่ยนมุม น่าร้าก
ด้วยความที่นราเป็นคนรักแมว มากๆ ก็สงสารมัน เป็นห่วงมัน
พอเข้าห้องไปวางกระเป๋าแล้วก็จะออกไปหาอะไรให้มันกิน แต่นมเพิ่งหมดเมื่อเช้า นราเลยเดินข้ามมหาลัยไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อจะไปซื้อนมมาให้มัน แต่ดันลืมคิดไปว่าวันนี้วันอาทิตย์ เหอะๆ ร้านปิดไปสองชาติกว่าแล้ว เลยเดินกลับโดยไม่ได้อะไรติดมือมา
พอมาถึงหน้าหอ เห็นแมวตัวนี้วิ่งออกมาข้างนอก คงโดนไล่ออกมาแล้ว งือออ สงสารอ่ะ นราเลยเดินตามมันไปเรื่อยๆ ดูว่ามันมีที่นอนที่ซุกอุ่นๆไหม เดินไปไกลพอสมควรเลย พอมันไปตรงมืดๆก็เลยเลิกตาม กลัว
น้องแมวตัวนี้ไม่น่าใช่แมวจรจัด หน้าตาสะอาดดี หูไม่สกปรก ไม่ผอมด้วย ไม่รู้แมวใครหลงมาหรือเปล่า อยากให้มันมีที่นอนอุ่นๆตอนกลางคืน เราอยู่ในตึก ใส่เสื้อผ้าหลายๆชั้นยังหนาวเลย มันมีขนชั้นเดียวจะไม่หนาวได้ไง
เอ๊ะ กลายเป็นเอนทรีคนรักแมวได้ไงเนี่ย
มุกกู้ ใบตอง และแนนโกะ ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะคะ หวังว่าคงสบายกันดี
เป็นกำลังใจให้นราเลิกดูยูทูปแล้วไปทำงานทำการซะทีด้วยนะคะ จุ๊บๆ

ปล. นับถอยหลังรอแผ่นดอทเอและแผ่นเสริมซิมส์สามจากตาหมู้สุดเลิฟ กริ๊บกริ้ววว (เจริญละกรู งานการไม่ต้องทำพอดี)

วันอาทิตย์ที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2552

Meet Shiva

Welcome to Sunset Valley
ซื้อแผ่นซิมส์สามมาเล่นนานแล้ว
วันก่อนว่างๆ เลยลองเอามาลงเครื่องโน้ทบุ๊กเอซัสสุดหรูดู
ผลก็คือ วันนี้ทั้งวันนั่งเล่นเกม ข้าวไม่กิน ผ้าไม่ซัก เหอะๆ
ลื่นปรู๊ดปร๊าดทันใจ โหลดไม่นาน แถมเครื่องไม่ร้อนอีกเหอะ
รักเธอจังเอซัสจ๋า จุ๊บ จุ๊บ แต่หนักไปหน่อยนะ

ตอนแรกกะจะลองสร้างซิมแล้วย้ายเข้าบ้านสักหลัง
ลองเล่นดูว่ามันเป็นไงมั่ง แล้วก็ค่อยลบออก
ปัจจุบันติดงอมแงม ไม่สามารถเลิกเล่นได้
Meet Shiva ของนราค่ะ
เล่นใหม่ๆ ค่าสถานะทุกอย่างจะหมดเร็วมาก
ทั้งพลังงาน ขับถ่าย ความหิว วันๆไม่ต้องทำไร หาข้าวให้มันกินอย่างเดียว
เล่นไปสักพักจะดีขึ้น ทนทานมากขึ้น ทำอะไรได้มากขึ้น
เคยบอกไปแล้วเมื่อหลายบล็อกก่อนหน้า ว่าต้นไม้สวยมาก
พอมาเล่นกับคอมสเปกสูงๆ มันยิ่งสวยใหญ่เลยอ่ะ ฮือๆ ไม่ไหวแล้ว
ไอ้ฟังค์ชั่นสำหรับเปลี่ยนสีข้าวของที่ทำให้เรารำคาญตอนเล่นกับพีซี
ตอนนี้สนุกกะมันมากมาย เปลี่ยนสีฝาบ้านแม่งทุกวัน
ไม่รู้เป็นไร ทำไมชอบทำสวนในเกมจังเล้ย
เพราะชีวิตจริงทำไม่ได้มั้ง ปลูกอะไรก็ตายหมด
ยกเว้นถั่วเขียวนะ งอกงามดีเชียว


วันดีคืนดี เดินไปเจอเมล็ดพืชตกใต้ต้นไม้
เก็บมาปลูก แล้วมันจะงอกเป็นต้นอะไรก็ต้องลุ้นเอาเอง
นราว่าเกมมันหลากหลายจนน่ากลัว
ชอบทำสวนเรอะ เอ้า ไปสะสมเมล็ดพืชในตำนานมาให้ครบไป
ชอบสะสมแมลงเรอะ ไปเดินตามป่าแล้วจับมาให้ครบไป
ชอบทำอาหารเรอะ ฝึกทักษะเยอะๆ แล้วไปซื้อตำราอาหารใหม่ๆ มาอ่านซะ
เสียดายว่านาฬิกาชีวิตมันเดินเร็วไป แก่เร็วมาก
นี่ต้องหยุดการเติบโตไว้ ไม่งั้นคงได้ตายก่อนทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน


มีซูชิด้วยหละ ดูแล้วหิวข้าวจัง

ตอนนี้อยู่ระหว่างขั้นตอนการหาผัว เอ๊ย สามีให้ชีว่าอยู่ค่ะ


กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงบ้าง
เมื่อวาน วันเสาร์ นราก็เริ่มรื้อบู๊ทเก็บข้าวของกลับบ้านแล้วค่ะ
เก็บๆไปก็สงสัยว่า นี่กรูยัดอะไรเข้าไปบ้างเนี่ย ทำไมมันเยอะแบบนี้
ส่วนใหญ่เป็นเอกสาร ส่วนพวกของหนักๆ ใหญ่ๆ พวกแฟ้ม หนังสือ
เดี๋ยวค่อยให้ปะป๋าขับรถมารับวันอังคาร วันสุดท้ายที่จะทำงาน

ใจหายจังเลยน้อ
ทำงานที่ฝ่ายกิจการต่างประเทศมาหกเดือนแล้วเหรอเนี่ย
ไวเหมือนโกหก
ได้เรียนรู้อะไรก็เยอะแยะ ก่อเรื่องอะไรไว้ก็มากมาย
รู้สึกโหวงๆ เหวงๆ แปลกๆ นะ
นราไม่อยู่แล้วเขาคงโล่งใจกันอ่ะ
มา เหมือนมาสร้างเรื่องยุ่ง มากกว่าจะมาช่วย เหอะ เหอะ
ไม่ต้องห่วงค่ะ
รายต่อไปที่จะซวย คือคณะมนุษยศาสตร์ เหอ เหอ

ถึงใครไม่รู้ มาเม้นท์ไม่ลงชื่อ
ไอ้กระเป๋าน่ะมีที่ว่างอยู่หรอก
แต่น้ำหนักดิไม่ไหว มันให้แค่ 23 โลเอง
งกชะมัด

หมูหวาน
ทำไมรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจความรู้สึกหมูหวานจัง
เหมือนเกิดกับนราเมื่อหกเดือนก่อน
อยากจะบอกว่า ถ้ามันเลี่ยงไม่ได้นะ ก็ทำไปเหอะ
แล้วก็มองอะไรในแง่ดีไว้ ชีวิตจะได้ไม่เฮงซวยไปกว่าเดิม
ส่วนน้องเอฯนี่ ซื้อมาสี่หมื่นเก้าค่ะ
อย่าเพิ่งบอกว่านรารวย เพราะนี่มันงบมหาลัย
แปลว่าชั้นต้องกลับมาทำงานไถ่มันนั่นเองงง

วันพฤหัสบดีที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

I'm an Abomination: Meet the Sims 3


ไม่สบายค่ะ
นอนอยู่บ้าน ไม่ไปทำงานมาสามวันแล้ว
เอ๊ะ ทำไมนะเหรอ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง

เอนทรี่ที่แล้ว นราเริงร่าเบิกบานที่โปรเจ็คท์เม็กซิโกจบซะที
วันนั้นก็มีอาการตัวรุมๆนิดหน่อย แต่คิดว่าเป็นเพราะอากาศเย็น
เลยไม่ได้ใส่ใจอะไร
ทำงานเสร็จ กลับบ้าน ก่อนนอนทานยาแก้ไข้สองเม็ด
เพราะมีไข้ขึ้นๆ ลงๆ มาก่อนหน้านั้นแล้วค่ะ

สองสามวันถัดมา
นราได้รับโทรศัพท์จากคุณซินเธียที่เป็นคนดูแลกลุ่มเด็กเม็กซิโก
แจ้งให้ทราบว่า
คุณคาร์ลอส หนึ่งในเด็กเม็กฯ แกติดหวัดสองพันเก้าไปเรียบร้อยแล้วค่ะ
ตอนนี้โดนกักตัวอยู่ที่โรงแรม
O_O

ฉิบอ๋ายยยยย นรานึกย้อนคำนวนวันและเวลาที่อยู่ใกล้ชิดกับคาร์ลอสทันที
ก่อนหน้านั้นมีรายงานหน้าชั้น นราก็นั่งฟังแถวหน้า พูดคุยกับเขาอยู่หลายครั้ง
มีตบหลัง ตบไหล่ เชคแฮนด์ด้วย ระหว่างนั้นเฮียก็ไอตลอดเวลา
นราเลยโทรไปบอก ผอ. เพื่อขอหยุดวันอังคารและพุธ
เพราะไม่รู้ว่าตัวเองเป็นหวัดธรรมดาหรือหวัดหมู
ฮ่า ฮ่า
แตกตื่นกันทั้งฝ่าย
ผอ. บอกให้นราหยุดไปเลยถึงวันเสาร์จนกว่าจะหายดี
วันงานเลี้ยงอำลา คนที่นั่งใกล้คาร์ลอสก็ตกใจกันใหญ่
อีตานี่ สร้างความวุ่นวายได้ตั้งแต่มาจนจบโปรแกรมเลยจริงๆ
(เดินไปซื้อขนมไม่บอกใครเลยตกรถตู้ เบี้ยวเรียนบ่อยมามั่งไม่มามั่ง
ไม่สบาย ทอลซินอักเสบเข้าไปนอนโรงบาล แล้วปิดท้ายด้วยหวัดหมู ฟินาเล่มาก)

ไม่ใช่แค่ม.กรุงเทพแตกตื่นกันนะ
ตอนนี้โรงแรมที่เฮียพักก็แตกตื่นไม่แพ้กัน
แขกชั้นที่เฮียอยู่ ถ้ามีใครเช็กเอาท์ออก ทางโรงแรมจะปิดห้องไปเลย
ผ้าผ่อนข้าวของต้องซักล้างเป็นพิเศษ
นี่ได้ข่าวว่าแม่บ้านไม่กล้าไปทำงาน กลัวติดกัน
น่าสงสารนะคะจะว่าไป มาป่วยเอาไกลบ้าน แถมเป็นโรคอินเทรนด์อีกอ่ะ

วันพุธนราต้องออกไปฟังผลตรวจปอดที่ IOM
ก็ลากสังขาร ปะหน้ากากไป
ผลออกมาโอเคค่ะ ได้ใบที่จะไปยื่นขอวีซ่ามาแล้ว
แต่สภาพแบบนี้คงต้องรอไปก่อน
ไหนๆก็ออกมาแล้ว เลยแวะไปดูโน้ทบุ๊กที่จะซื้อที่สยามและมาบุญครองด้วยเลย
จะได้ไม่ต้องออกบ่อยๆ ไม่ต้องลาหยุดบ่อยๆ วันหยุดจะหมดแล้ว
ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะซื้อโซนี่รุ่นไหนดี เบาแต่ไม่มีการ์ดจอ หรือมีการ์ดจอแต่หนักแสรดดี
ก่อนกลับก็สอยซิมส์สามกลับมาด้วย แหะ แหะ
..................................

นราคิดตั้งแต่ตอนมันออกโฆษณาแล้วแหละ ว่ามันจะน่าเล่นเหรอ
หน้าตามันประหลาดๆ ไม่รู้สิแฮะ มันเหมือนคนมากขึ้นมั้ง
พอลองเล่น โอ้โห สมคำโฆษณา
ไม่ใช่สนุกนะ แต่ละเอียดจนมึนไปเลย


ก่อนอื่นต้องขออริ๊งอร๊างกับต้นไม้ สวยมาก (เมื่อตั้งค่ากราฟฟิกให้สูง)
มันไหวๆเหมือนลมพัดด้วย และมีให้เลือกเยอะ
โหมดซื้อและโหมดสร้าง ค่อนข้างน่าผิดหวังสำหรับนรา
เพราะค่อนข้างน้อย ไม่หลากหลาย และบางอย่างถอดแบบมาจากซิมส์สอง
แบบหน้า ผม ตา มีให้น้อยมาก
หน้ามันเลยเหมือนกันทั้งเมือง
แต่จุดเด่นของเกม คือการที่เราเปลี่ยนสีของต่างๆได้เองตามแพทเทิร์นที่มีให้
หรือจะตามพาเลทเฉดสีก็แล้วแต่ มันเลยเปลี่ยนได้เป็นพันเป็นร้อย


ไม่ใช่แค่หน้าเหมือนจริงมากขึ้น แต่ลักษณะนิสัยก็หลากหลายและละเอียด
ละเอียดจนขี้เกียจเล่น!
ซิมแต่ละคนที่มีอุปนิสัยต่างกัน เช่น ใจร้อน ชั่วร้าย หนอนหนังสือ บลาๆ
ก็แสดงออกต่างกัน และมีพัฒนาการการเรียนรู้และสังคมต่างกันด้วย
อุว้าววว


ตอนเล่น นราไปเยี่ยมเพื่อนบ้านในเกม แล้วมันเชิญเข้าบ้าน
พอกดคำสั่ง "เปิดตู้เย็น" ปุ๊บ
มันขึ้นเตือนเลยว่า เธอกำลังทำตัวมิสุภาพ คงต้องขอเชิญเธอออกไปจากบ้านฉันละนะ
เหมือนจริงดีแฮะ
ที่สำคัญ ระบบเร่งเวลา ช้า มากกกกก
ขนาดเร่งเต็มที่ ก็ยังช้า
ยังความหงุดหงิดให้ดิชั้นพอสมควร

เราตามไปดูซิมที่ทำงานได้ด้วย อันนี้แปลกดี
ถึงจะเข้าไปดูในตัวตึกไม่ได้ แต่ก็ยังมีคำสั่งให้เลือก
เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพอารมณ์ซิมในขณะนั้นๆ
ชอบตึก ตึกสวยมากค่ะ


เอาเป็นว่า นราก็กำลังพยายามฟื้นไข้
และไม่ได้เป็นหวัดหมู (ละมั้ง)
แต่ไม่เข้าใจ ทำไมไข้มันชอบขึ้นสูงตอนเที่ยงกับตอนกลางคืนฟะ


ใบตอง
นราได้เล่นซิมส์สามสมใจแล้วค่ะ
ต้องเสียตังค์ถึงจะได้เล่นเฮ้อ
ใบตองเล่นซิมส์ภาษาอะไร ช่วยบอกที
เพราะที่นราลง มันไม่มีภาษาไทย
เล่นยากยังไม่พอ ต้องมานั่งแปลอีก

หมูหวาน
ก็ฉันชอบแบบนี้นินาาา
ช่างดูแข็งแรง กำยำ ซะนี่กระไร
ฉันจะพยายามไปงานรับปริญญาเธอให้ได้นะ

วันเสาร์ที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2552

My Virtual Garden

หายไปนานเลย
ช่วงนี้งานเยอะมาก ยุ่งวุ่นวายทุกวัน
แม้แต่ข้าวเช้ายังต้องซื้อใส่กล่องขึ้นมากินข้างบน
โอ้ ชีวิตศรี
ช่วงนี้โทรมมาก เหนื่อยกับงาน ทรมานกับชีวิต
อีกสามเดือนก็ไปแล้ว
เฮ้อ
.......................

จริงๆอยากจะอัพเรื่องกีวีชีสพายที่เพิ่งทำไปอาทิตย์ก่อน
แต่ลืมโอนย้ายรูปมาใส่ในโน้ทบุ๊ก
ไว้เอนทรี่หน้าแล้วกันนะคะ

วันนี้มาดูสวนผักผลไม้ของนรากันดีก่า
อ๊ะๆ ไม่ใช่ของนราหรอก ของจัสตินเขาน่ะค่ะ
จัสตินตัวเขียวเพราะเป็นมนุษย์ต้นไม้
เกิดจากการพ่นยาฆ่าแมลงใส่ต้นไม้เยอะๆ
เลยโดนสาป พ่นอยู่ดีๆก็ บุ้มมม กลายร่างเป็นแบบนี้ซะละ

จัสตินมีบุตรหนึ่งคน
เป็นอะไรที่เยี่ยมยอดมาก คือไม่ต้องท้อง
แค่ใช้คำสั่ง "งอกต้นเบบี๋" บุตรก็จะปู๊ดออกมา
เดินได้เลยทันที จากเด็กโตเป็นผู้ใหญ่ทันที
และที่แจ๋วสุดคือ ค่าทักษะต่างๆจะเท่ากับคนที่ให้กำเนิดทุกประการ


นรามันพวกมือร้อน
ปลูกอะไรก็ไม่ค่อยรอด เห็นงอกงามอย่างเดียวคือถั่วเขียว
เม็ดเป้งๆ หยั่งกะเห็บหมาแน่ะ
เพื่อสนองสิ่งที่ขาดนี้ นราเลยทำสวนในเกมซิมส์สอง
ปลูกส้ม มะนาว แอปเปิลอย่างละต้น
และลงผักผลไม้ล้มลุกเวียนๆกันไปค่ะ


นานนะกว่าจะปลูกให้มันออกมางอกงามได้เนี่ย
แรกๆก็ตายบ้าง ลูกออกมาสีซีดๆแห้งๆบ้าง
คือสีผลไม้จะเข้มขึ้นตามความแข็งแรงงอกงามของต้นไม้ค่ะ

นี่มะเขือม่วง
มองไม่ค่อยเห็นหรอก เพ่งหน่อยแล้วกัน
สีม่วงเข้มสวยเชียว


ส้ม มะนาว แอปเปิล จะหยุดโตในฤดูหนาว
กว่าจะออกลูกก็น้านนาน
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับจัสตินผู้มีเหรียญรางวัลทำสวนสีทอง
อั๊งอ่างงง (ขอเลียนแบบหนูแนนหน่อยนะ)
มะนาวเอาไปคั้นแล้วดื่มจะลดอุณหภูมิร่างกายตอนหน้าร้อน
ส่วนแอปเปิลไม่รู้ แก้หิวเฉยๆมั้ง




ตอนนี้มะเขือเทศกำลังสุก
ต้นแรกสีซีดไปหน่อย ลืมดูแลไปนิดนึง ฮ่าๆ
แต่ต้นข้างหลังลูกสีแดงน่าหม่ำจริงจริ๊ง


ผัก ผลไม้พวกนี้เอามาปั่นรวมกันได้หลายเมนูด้วยนะเอ้อ

เห็นสวนเขียวๆก็ชื่นใจ เพราะบ้านตัวเองไม่มีแบบนี้
วันจันทร์ที่แล้ว เล่นตั้งกะเก้าโมงยันสามทุ่ม ฮ่าๆ
ใช้วันหยุดได้คุ้มค่าจริงๆ


วันจันทร์นี้ นราต้องเริ่มเดินสายดูแลกลุ่มเม็กซิโกแล้ว
เขาจะไปวัดพระแก้วกัน
โหย ไปจนเบื่อแล้วอ่ะ ร้อนล่วย
แต่ภาระหน้าที่ย่อมหลีกเลี่ยงไมได้
นรา..สู้ชีวิต
วันจันทร์ใครไปวัดพระแก้วอย่าลืมชะเง้อมองหานราล่ะ
ดูแลกลุ่มนศ.เม็กซิกัน สิบห้าคนนนน
แอร๊กกก
..........................

ใบตองจ้า
แมวน่ารักเน้อๆ
เราไปทีไรก็ชอบตะกายเข้ามานอนในตักล่ะ
ขอแสดงความยินดีในวันรับปริญญาล่วงหน้านะคะ

หนูแนน
แมวหน้ามันโง่ๆหละแนน
เหมือนเอ๋อๆ
แล้วตั๋วเครื่องบินหรือยังเนี่ย ระวังไม่ได้กลับบ้านนะ

วันอาทิตย์ที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2552

Sexy Scene for Hot Summer Day


ร้อน

ยังไม่ทันเข้าฤดูร้อนดีเลย ตับแตกซะแล้ว

เดินออกไปข้างนอกตอนเที่ยงๆ ได้ยินเสียงยางมะตอยเดือดดังเปรี๊ยะ เปรี๊ยะ

ไหนๆ ก็ห้ามไม่ให้มันร้อนไม่ได้แล้ว งั้นก็เพิ่มความร้อนด้วยคอลเล็กชั่นสาวซิมฮ็อทสะเด็ดซะเลย


เหลือเวลาอีกวันเดียว จะต้องเริ่มชีวิตคนทำงานแล้ว

เร็วจัง

ก็เลยใช้เวลาที่มีอยู่อย่างไร้สาระที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฮ่า

ที่อัพรูป เพราะแค้นใจที่อดไปเที่ยวทะเล แต่ทำอะไรไม่ได้

เลยสร้างภาพหลอนเพ้อฝันปลอบใจตัวเองด้วยโลกของซิมส์


เล่นซิมส์ไปเรื่อยๆ บังเกิดพุทธิปัญญา

ว่าตัวข้านี้หนา ก็ไม่ต่างอะไรจากซิมส์

เหมือนจะมีชีวิตของตัวเอง แต่อันที่จริงมีคนควบคุม ชี้ทางชีวิต

จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ก็สุดแล้วท่านผู้เล่นจะบงการ




รู้สึกว่าจะวาบหวิวไปแล้วหรือเปล่าหว่า เฮะ เฮะ

เดี๋ยวโดน กบว.

หน่วยงานที่ว่างมากขนาดคอยเซ็นเซอร์หัวนมชิซุกะ มาตัดตอนเอา

สกู๊ปเด็ดบล็อกหน้า

ช็อปหาเสื้อผ้าไปทำงาน ด้วยเงินทุนสองร้อยบาทไทย

นราจะหาเสื้อใส่ไปทำงานที่มหาลัยได้หรือไม่?

หรือจะต้องเอาหนังสือพิมพ์ หรือใบตอง หรือเอ็มแรป ห่อไปทำงาน?

โปรดติดตาม

ปล. คิดถึงหมูจัง







วันพฤหัสบดีที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2552

Simulated Life, Real Pain

ปวดหลัง
จะตายอยู่แล้ว
คาดว่าสาเหตุคือสิ่งนี้ เล่นมันทั้งวันทั้งคืน นั่งจนตูดชาไปเลย
ใช่แล้วค่ะ ซิมส์ 2
วันก่อนไปเดินสยามกับเติ้ล ได้ภาคเสริมไอเท็มแมนชั่นแอนด์การ์เด้นมา
แอบดี๊ด๊าว่าลงได้ไม่มีปัญหา แต่ขึ้นชื่อว่าเทคโนโลยีแล้วอย่าไว้ใจ

มันบังคับให้เราลบภาคอพาร์ทเมนท์ที่เป็นภาคเสริมล่าสุดออก ทำเอาเรานิ่งงันไปหลายนาที

ไม่รู้จะไชโย หรือจะปล่อยโฮดี อุตส่าห์สร้างของเก่าไว้ตั้งแยะ
รูปข้างบนนั่นเป็นบ้านเปล่าๆ ตกแต่งเรียบร้อยแล้วเป็นยังงี้ค่ะ

หลังนี้นั่งทำทั้งวัน ก็พอจะเดาได้ว่าทำไมปวดหลัง แหะ แหะ



ภาคเสริมนี้ก็สมชื่อค่ะ คือมีอุปกรณ์แต่งบ้านและต้นไม้แต่งสวนเยอะ

แต่พอมาเทียบกับไอ้ที่หายไปแล้วรู้สึกว่าไม่คุ้มยังไงไม่รู้แฮะ


เลี้ยงสองเฒ่านี่มาตั้งแต่เด็ก ไม่ตายซะที

จนกลายเป็นซูเปอร์ซิมไปแล้ว คือพลังงานไม่ลด ความหิวไม่ลด อะไรๆแทบไม่ลด

จนไม่รู้จะให้มันทำอะไรดี -*-

ถ้าเป็นคนคงเรียกได้ว่าใช้เวลาสิ้นเปลือง (เหมือนเดี๊ยน)


หน้าร้อนกำลังจะมา

ตอนแรกว่าจะไปเที่ยวทะเลกับกลุ่มหนุ่มๆเพื่อนสนิทก่อนต้องเป็นมนุษย์เงินเดือน

ปรากฏแผนเสีย เพราะหนึ่งในนั้นโทรศัพท์เสีย ติดต่อไม่ได้ เลยอดเลย

เซ็ง คราวหน้ามาชวนเที่ยวฉันไม่ว่างแล้วนะแก ฮึ้ย

ปวดหลัง แถมอากาศก็ร้อน

เห็นบล็อกหนูแนนแล้วอิจฉาในความหนาวเย็นและตุ๊กตาหิมะ

เอารูปนี้มาสู้ละกันค่ะ


ขอตั้งชื่อว่าสมศักดิ์คุงละกัน ฟังดูญี่ปุ่นดี ฮ่า

ไม่ว่าอากาศจะร้อนจะหนาว ก็ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ

ด้วยรัก จาก นาร่า เดอ หลังเดี้ยง